Nowosielski często podejmował w swojej twórczości temat pejzażu górskiego i miejskiego. Widoki Łodzi, gdzie mieszkał i pracował od 1950 roku, malował przede wszystkim w latach 50., a krajobrazy z górami pojawiły się w jego sztuce z początkiem następnej dekady. Są one echem wakacyjnych artysty wyjazdów w Tatry, Beskidy i Bieszczady. Szczególnym celem podróży (podejmowanych wspólnie z żoną i przyjaciółmi) była Łemkowszczyzna, głównie okolice Krynicy, Dukli i Szczawnicy — ze względu na ślady kultury tak ważnej dla tożsamości i sztuki malarza. W obrazie Miasto u stóp gór (Pejzaż) krajobraz ukazany jest w syntetyczny i umowny sposób, bez odniesienia do konkretnej miejscowości. Tkanka miejska z murami i budynkami — ujęta w kilku perspektywach, m.in. z lotu ptaka — wypełnia prawie całą powierzchnię płótna, w jego górnej części ustępując miejsca górom. Całość przedstawienia namalowana jest płasko i pasmowo, a jego określone kolorami i zgeometryzowanymi kształtami detale tworzą harmonijne układy podporządkowane symetrii. Pejzaż sprowadzony do abstrakcji skomponowany jest w sposób charakterystyczny dla ikon. Masyw górski wyłania się na horyzoncie ponad miastem, wzdłuż linii wyznaczonej na całej szerokości płótna. Każda z gór to osobna forma nawiązująca do kształtu masywnych kominów charakterystycznych dla pejzażu fabrycznej Łodzi. Nowosielski opuścił ją pod koniec 1962 roku, by ponownie osiedlić się w Krakowie. 

Michał Jachuła