LIVE STREAM NA FACEBOOKU ZACHĘTY

Choć definicji architektury na przestrzeni wieków powstało wiele, to jednak niezmiennie architektura niosła za sobą pewną myśl, ideę czy teorię. Niezależnie od tego czy architekturę potraktujemy jako nadawanie właściwej formy (zgodnie z myślą Witruwiusza), czy jako system reprezentacji (jak Alberti), czy jako porządek matematyczny i spełnienie harmonii dzięki dokładnej proporcji wszystkich relacji (Le Corbusier), architekturę tworzy się w sposób racjonalny. Ma służyć, ma być wytrzymała. Wiążą się z nią pojęcia takie jak funkcjonalność, stabilność, bezpieczeństwo. Tymczasem Monika Sosnowska w swoich rzeźbach wykonuje ruchy odwrotne: rozciąga i zgniata to, co miało tworzyć stabilną konstrukcję, pozbawia przedmioty swojej funkcjonalności – poręcz nie daje oparcia, schody nie prowadzą do góry. To, co inżynierowie dekadami umacniali i utrwalali, artystka zmiękcza i uelastycznia, oszukuje materię, zaburza porządek rzeczy. Jak my się czujemy patrząc na zachwianie tego, co powinno być stabilne? Jak reaguje nasze ciało w spotkaniu z tym, co traci swoją podstawową funkcję?

prowadzenie: Maria Nowak