Nijaka peryferyjna zabudowa – ani całkiem miejska, ani wiejska – naznaczona jakby tymczasowością rozmieszczenia. Najnudniejszy typ budownictwa, które nawet trudno nazwać architekturą. Byle jakie bryły niewielkich budynków, modyfikowanych zwykle pod presją doraźnych konieczności i niskich budżetów. Nie wyróżniają się ani biedą, ani czymkolwiek innym. A jednak na realistycznie namalowanych obrazach Krzysztofa Klimka zatrzymują uwagę. Zastanawia to tym bardziej, że przecież malarskie pejzaże, szczególnie realistyczne, nie mają dobrych notowań we współczesnej sztuce, traktowane są jak miniona już konwencja.

(…)

W obrazy Krzysztofa Klimka wpisany jest zawsze rodzaj cierpliwości. To wyraz zaufania do widza, że znajdzie czas, by dostrzec, jak realistycznie przedstawiona widzialna rzeczywistość spotyka się z tym, co ogólniejsze i abstrakcyjne.

Grzegorz Borkowski, Cierpliwy realizm, 2013

Grzegorz Borkowski – kurator i krytyk sztuki, artysta. Studiował na Uniwersytecie Warszawskim. Organizator wielu prezentacji sztuki współczesnej.  Redaktor naczelny pisma Obieg w latach 1993-2015, kurator wystaw w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w latach 1992-2015 i innych instytucjach kultury, m.in.: Idee poza ideologią (1993), Poezja konkretna (1993), Refleksja konceptualna w sztuce polskiej. Bieżące praktyki, ruchome horyzonty (1999), Bookmorning (2003), The Club (2004), Reversed Art Engineering (2007), Rzeczy budzą uczucia (2010), Diagram – Jerzemu Ludwińskiemu (2010), Aktywna cisza (2014), Co jest społeczne? (2015), Sensybilizm 1957-2017 (2017), Przedmioty aktywne (2018).