W swej Lekcji tańca Kozyra nawiązała do baletu Pietruszka Igora Strawińskiego. Pietruszka to kukiełka, rosyjski Pierrot z teatrzyku marionetek, który kocha Balerinę i ginie z rąk swego rywala Maura. Kukiełki ożywiane są przez właściciela teatrzyku, kogoś w rodzaju czarodzieja. Za dotknięciem jego różdżki rozpoczynają swój dziwaczny taniec, najpierw na scenie, by później z niej zeskoczyć i wmieszać się w tłum oglądających ich na targu przekupniów. To teatr w teatrze, teatrzyk marionetek na deskach prawdziwego teatru.

Lekcja tańca powstała jako performans – pokazywany m.in. na festiwalu tańca współczesnego Ciało_umysł w Warszawie oraz w Museum Moderner Kunst w Wiedniu w 2001 roku. Nie był to ani klasyczny performance – artystka była tu obecna jako jedna z wielu biorących udział w tej „lekcji”, w roli „czarodzieja” obracającego ścianę. Nie był to też klasyczny spektakl – z fabułą o wyraźnym początku, rozwinięciu i zakończeniu i z podziałem na widownię i scenę, a raczej żywa instalacja z udziałem tancerzy, muzyki, projekcji wideo i publiczności. Zawieszeni na ścianie chłopcy (w większości amatorzy) usiłowali naśladować tancerza widocznego na ogromnej projekcji przed nimi, który bezbłędnie wykonywał fragment partii Pietruszki. Po trzydziestu sekundach artystka wraz z asystentką odwracały ścianę i kolejni chłopcy usiłowali wykonać ten sam taniec. Pośród tłumu publiczności siedziały dwie półnagie brodate kobiety, które jakby w zadziwieniu spoglądały raz na wiszących na ścianie chłopców, raz na projekcje z idealnym tancerzem a raz na siebie.

Wersja Lekcji Tańca prezentowana jako wideoinstalacja oparta jest na tym samym pomyśle co performans, zdjęcia do niej kręcono jednak oddzielnie w Małym Salonie Zachęty. Nie ma tu już ani brodatych kobiet, ani tancerza – solisty idealnie odtwarzającego partię Pietruszki. Pozostała jedynie obracana przez artystkę ściana i chłopcy. Pozostaje też tak ważny w twórczości Kozyry element zamiany płci, przemiany nagiego ciała w kostium. Po jednej stronie kolejni tancerze usiłują wykonać swój taniec, poganiani i poprawiani przez reżysera tego spektaklu - artystkę, pod drugiej stronie zwisają nieruchomo – jak połcie mięsa, odpoczywający w oczekiwaniu na obrót ściany i na swoją kolej.

muzyka: fragmentem z baletu Pietruszka Igora Strawińskiego; choreografia: według oryginalnej choreografii Michaiła Fokina