Dyskusję poprowadzi prof. Andrzej Mencwel.

Wiek XX bywa nazywany wiekiem szkła w budownictwie, chociaż już w wieku XIX rozpoczęła się technologiczna rewolucja w jego wytwarzaniu (Pałac Kryształowy jest tu często podawany jako ważna cezura). Wraz ze stalą i betonem szkło uosabia niewątpliwie rewolucję materiałową nowoczesnej architektury, a jednocześnie jego semantyka opiera się na skojarzeniach ze sferą wanitatywną i utopijną. Chciałbym się zająć recepcją tej dwoistości w odniesieniu do architektury i urbanistyki polskiej (głównie, ale nie tylko warszawskiej), zwracając uwagę przede wszystkim na te idee i realizacje, które nawiązywały do wizji Stefana Żeromskiego lub w jej kontekście winny być rozpatrywane.

dr Igor Piotrowski — adiunkt w Instytucie Kultury Polskiej UW, współzałożyciel Pracowni Studiów Miejskich w IKP (obecnie jej kierownik), interesuje się m.in. historią zmian przestrzeni Warszawy i ich kulturowymi reprezentacjami w tekstach i obrazach, kulturową stroną kartografii. Autor książek: Chłodna. Wielkość i zapomnienie warszawskiej ulicy w świetle literatury pięknej, wspomnień i fotografii... (2007) oraz Pieśń i moc. Obieg pieśni codziennych Franciszka Karpińskiego w kulturze polskiej XIX i XX wieku (2012).Współredaktor tomów z serii Topo-Grafie poświęconych Warszawie Mirona Białoszewskiego, Leopolda Tyrmanda i Marka Hłaski. Publikował m.in. w „Dialogu”, „Kulturze Współczesnej”, „Res Publice”, „Tekstach Drugich”.

Prof. Andrzej Mencwel — krytyk, eseista, historyk literatury i kultury polskiej. Opublikował m.in. Przedwiośnie czy potop (1996), Etos lewicy (1990, 2009), Wyobraźnia antropologiczna (2006), Stanisław Brzozowski. Postawa krytyczna. Wiek XX (2014).

Szklane domy to cykl wykładów wprowadzających w tematykę wystawy planowanej w 2018 roku, realizowanej przez Zachętę — Narodową Galerię Sztuki i Instytut Kultury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego.

Więcej o cyklu Szklane domy