Maria Lassnig to jedna z najciekawszych artystek XX wieku. Jej obrazy od początku wymykały się wymogom, zgodnie z którymi musiała malować podczas studiów w nazistowskiej III Rzeszy. Bliżej im było do wyklętej „sztuki zdegenerowanej”. Wkrótce po uzyskaniu dyplomu zaczęła niemal obsesyjnie malować własne ciało. Jej obrazy przedstawiają ciało kobiece, które przechodzi niepokojące procesy. Jest jednocześnie żywe i martwe, zdrowe i chore, pełne i rozczłonkowane. Łączy się z przedmiotami, które je w siebie wchłaniają. Jego podmiotowość jest równocześnie wytwarzana i kwestionowana. Sztuka Lassnig była długo niedoceniana, ponieważ nie wpisywała się w modne tendencje. Jednak często na marginesie dzieją się rzeczy najciekawsze. Obrazy przedstawione na wystawie są fascynujące i nie dają się sprowadzić do prostych kategorii czy opozycji.

prowadzenie: Sara Herczyńska