Zarówno sztuka ludowa, jak i naiwna były w okresie PRL-u, szczególnie na początku lat 60., narzędziem konstytuującym władzę ludową i legitymizującym porządek socjalistyczny. Sztuka ta, dotychczas rozwijająca się niezależnie od nurtów oficjalnych, została wprowadzona na salony i zinstytucjonalizowana. Zawłaszczona i sprowadzona do roli służebnej wobec systemu, miała uzbrajać kulturę w mocne argumenty o jedności narodów socjalistycznych i ich wspólnotowej „ludowości”.  Między innymi te właśnie wątki znajdziemy na wystawie Polska — kraj folkloru?

Z kolei w projekcie Rozbrojenie kultury Krzysztofa Wodiczki i Jarosława Kozakiewicza mamy do czynienia z rozbrajaniem kultury z militarnych artefaktów, wojennej ideologii i monumentalnych form upamiętniających wielkie zwycięstwa oraz nieprzepracowane porażki. Autorzy tego konceptu architektonicznego występują przeciwko ukonstytuowanym w historii sztuki narracjom i sięgają do modernistycznej (utopijnej) wizji zmiany świata poprzez sztukę.

prowadzenie: Magdalena Zięba