Jak zauważył kiedyś wybitny historyk sztuki Piotr Piotrowski, polska neoawangarda (czyli awangarda lat 70.) nie była wobec systemu totalitarnego krytyczna i że generalnie doświadczenie artystów tego nurtu było raczej „radosne”. W tak przyjętej perspektywie można zastanowić się, co zatem z krytycznością (czy też jej brakiem) artystów nieneoawangardowych? Jak stopniować i czy w ogóle stopniować tę, z definicji, twórczość „radosną”? Czy kontekst historyczny i polityczny tworzonej w PRL-u sztuki ma dziś dla nas jakiekolwiek znaczenie? Czy wybory (lub ich brak) ówcześnie tworzących artystów wpływają dziś na recepcję ich sztuki? I wreszcie, co wiemy i czy w ogóle interesuje nas dziś polskie życie artystyczne w PRL-u?

Ewa Toniak — doktor nauk humanistycznych, historyczka sztuki, adiunkt na Wydziale Wiedzy o Teatrze Akademii Teatralnej im. A. Zelwerowicza w Warszawie. Interesuje się relacjami sztuki, przestrzeni i autobiografizmu, pamięcią kulturową i współczesnymi narracjami o PRL-u. Autorka książek: „Olbrzymki. Kobiety i socrealizm” (2008, 2009),  „Śmierć bohatera” (2015) i „Prace rentowne. Polscy artyści między ekonomią a sztuką w okresie odwilży” (2015). Autorka i kuratorka wystaw, m.in.: Alina Ślesińska (1926–1984) (2007), Trzy kobiety: Maria Pinińska-Bereś, Natalia Lach-Lachowicz, Ewa Partum (2011), Wolny strzelec (2013) w Zachęcie — Narodowej Galerii Sztuki; Moore and Auschwitz w Tate Britain (2010); Natalia LL. Secretum et Tremor w CSW Zamek Ujazdowski w Warszawie (2015). Stypendystka rządu francuskiego oraz Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Członkini Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Sztuki AICA. Mieszka w Warszawie.