Niebezpieczne związki sztuki i ludu są oczywiste nawet dla tych, którzy nie dysponują jasną ideą tego, czym jest sztuka, ani tego, czym jest lud. Na początku lat 80. we Francji związki te stały się przedmiotem intensywnej teoretycznej polemiki, która otarła się o rangę skandalu. Skandalistą był Pierre Bourdieu, który ogłosił, że sztuka jest jednym z podstawowych narzędzi panowania klasowego. Polemistą zaś Jacques Rancière dowodzący, że sztuka jest jednym z  najważniejszych wehikułów emancypacji warstw ludowych. To Jacques Rancière jest dziś autorem niezwykle popularnym w kręgach sztuki. Pierre Bourdieu jest znacznie mniej popularny. Który z nich właściwie miał rację? 

Dr hab. Michał Kozłowski — filozof, wykładowca w Instytucie Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego. Autor książki Sprawa Spinozy (Kraków 2011), a także współautor badania Fabryka Sztuki. Podział pracy oraz dystrybucja kapitałów społecznych w polu sztuk wizualnych we współczesnej Polsce (Warszawa 2014). Ostatnio opublikował Znaki równości. O społecznym konstruowaniu stosunków egalitarnych (Warszawa 2016). Członek redakcji „Bez dogmatu”.

Sztuka i filozofia to cykl wykładów i seminariów organizowanych we współpracy z Instytutem Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego. Prowadzenie: dr Monika Murawska, dr Mateusz Salwa, dr Piotr Schollenberger

Następne spotkania z cyklu: 9. 11, 23.11, 7. 12, 21.12