Jawajski teatr cieni wayang kulit ma ponad tysiącletnią historię i jest sztuką łączącą elementy teatru, literatury, muzyki, sztuk wizualnych, dawnych i współczesnych wierzeń oraz filozofii. Nie mógłby istnieć bez reprezentujących postać ludzką lalek, charakteryzujących się zaburzonymi proporcjami. Odgrywają one historie zaczerpnięte z indyjskich eposów Mahabharaty i Ramajany oraz z lokalnych podań i mitów. Jedną z nich jest opowieść o dziejach Panjiego Asmarabanguna, legendarnego księcia pochodzącego ze wschodniej Jawy, i jego miłości do Candry Kirany. Ich losy stały się również inspiracją dla tradycyjnych tańców jawajskich i podstawą repertuaru teatru wayang topeng, będącego jedną z najstarszych form teatru aktorskiego na Jawie. W spektaklach aktor grający Panjiego nosi gładką białą, złotą lub zieloną maskę (topeng). Przysłaniające twarz maski były wzorowane na lalkach wayang kulit i podobnie jak one — za sprawą kształtu oczu, nosa i ust, użytych kolorów i zdobień — miały za zadanie przekazać widzom informację o charakterze danej postaci. Taniec i sposób poruszania się aktorów na scenie imitował sposób animowania lalek, stworzonych na wzór człowieka i naśladujących jego ruchy. Wayang, maski, taniec i ruch to zagadnienia, które będą bazą do rozmowy o wystawie Marty Węglińskiej.

Podczas spotkania artystka rozmawiać będzie z Marianną Lis.

Marianna Lis jest absolwentką Wydziału Wiedzy o Teatrze Akademii Teatralnej w Warszawie, gdzie obecnie wykłada. Jako stypendystka programu Darmasiswa rządu Republiki Indonezji studiowała tradycyjny teatr cieni wayang kulit w Instytucie Sztuki Indonezyjskiej (Institut Seni Indonesia) w Surakarcie. Prowadziła także badania terenowe w Yogyakarcie i Surakarcie, poświęcone współczesnemu wayangowi oraz sztukom wizualnym i widowiskowym Jawy. Publikuje artykuły w specjalistycznych czasopismach naukowych oraz w książkach poświęconych Indonezji. Zajmuje się popularyzacją wiedzy o współczesnym teatrze i sztukach wizualnych Indonezji. Jest członkinią Warsaw Gamelan Group, a także dalangiem wayang kulit. W 2017 roku w Instytucie Sztuki PAN obroniła doktorat Elementy tradycji i obszary poszukiwań we współczesnym wayangu Jawy Środkowej.