Kiedy patrzymy na naturę, uciekamy się często do tego, co dobrze znane: tu realistyczny pejzaż, tam spektakularne potwory. Fotorealistyczne wizerunki dinozaurów wśród mezozoicznych lasów, obrazy wilków w fotopułapce widziane okiem coraz bardziej obiektywnego niefotografa zapewniają nam naprawdę komfortowy ogląd i dystans. My tu, natura tam, nic nas nie ugryzie, nie zaniepokoi. Widzimy wszystko, ale nic nas nie dotyczy.

Miliardy lat formowania się biosfery nie dają się ogarnąć umysłem: nie byliśmy tego świadkami. Miliardy istnień odbierały ten czas na swoje nieprzetłumaczalne sposoby. Nasze spojrzenia są charakterystyczne dla jednego spośród tak wielu gatunków, w tym, a nie innym momencie historycznym.

Wystawa Pauliny Mirowskiej jest okazją, by przyjrzeć się naszej relacji z naturą. Fotografia odsyła nas do spojrzenia, rzeźba do formowania, instalacja do interakcji. Paulina tworzy formy mało dosłowne, zaangażowane, odwołujące się jednocześnie do opisywanych przez naukę zasad rządzących naturą. Daje przestrzeń, by przyjrzeć się zarówno biosferze w kontekście jej historii i podstaw istnienia, jak i sobie samym.

Zapraszam na wspólny spacer po wystawie Trofia. Będzie on próbą skorzystania z okazji, by przyjrzeć się anatomii naszej relacji z naturą: między dystansem (obecnym często zarówno w eksploatacyjnej, jak i ekologicznej narracji) a poczuciem bycia częścią, między analizą a emocją, pewnością a wątpliwością, bezsilnością a działaniem dla jej ochrony.

Jędrek Owsiński – biolog środowiskowy, edukator przyrodniczy, artysta wizualny. Zajmuje się edukacją leśną i terenową. Pracuje w liceum jako nauczyciel biologii. Interesuje się ekologią behawioralną, interdyscyplinarnym opisem świata i naszym w nim miejscu. Jako artysta wizualny interesuje się związkami twórczości z naturą oraz naturą ludzkiej twórczości.