Od Mazur po Bieszczady, z krótkim pit stopem na północnym Mazowszu – to krajobrazy codzienności, w których na przestrzeni ostatnich pięciu lat powstawały cztery i pół projektu domów. Każdy z nich wyrósł z odmiennego kontekstu i innego napięcia: między marzeniem a realnością, między potrzebą schronienia a pragnieniem formy.

Szczególne miejsce zajmują tu inspiracje – zarówno te kanoniczne, jak i problematyczne, historycznie obciążone, których formalna siła i zdolność budowania wyobrażenia domowości pozostają aktualne mimo świadomości ich pochodzenia. Równoległym punktem odniesienia stały się zwykłe, współcześnie wznoszone domy wernakularne, fotografowane podczas podróży po Polsce – anonimowe realizacje ujawniające trwałe intuicje w kształtowaniu abstrakcyjnych kompozycji oraz relacji z krajobrazem.

Wykład to także opowieść o miłości do lewitujących i rozłożystych dachów, przedpokojów i innych przestrzeni przejściowych, a także o domowości rozumianej nie jako styl, lecz jako relacja między architekturą a codziennymi rytuałami życia.

Zygmunt Borawski jest architektem, wykładowcą i dziennikarzem. Studiował na Accademia di Architettura w Mendrisio (Szwajcaria), gdzie w 2014 roku uzyskał dyplom. Jest współzałożycielem międzynarodowej pracowni architektonicznej A-A Collective, w ramach której zrealizował m.in. Plac Centralny w Warszawie (ukończony w 2025 roku) oraz łuk upamiętniający w regionie Sønderjylland w Danii (2021). Od 2020 roku prowadzi równolegle niezależną praktykę architektoniczną, koncentrując się na projektowaniu domów jednorodzinnych, przestrzeni publicznych, wystaw oraz instalacji. W latach 2015–2019 pełnił funkcję redaktora działu Architektura i Design kwartalnika „Przekrój”.

W latach 2021–2022 prowadził zajęcia dydaktyczne na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. Od 2022 roku asystent na Accademia di Architettura w Mendrisio, gdzie uczy projektowania architektonicznego.